понедељак, 16. октобар 2017.

Скопје на овие локални избори гласаше за (две тачки)

Не знам за другите градови, али Скопје на овие локални избори гласаше за:

- Стоп за пренаселувањето на Скопје!
- Стоп за градењето у Скопје!
- Стоп за нови згради у Скопје!
- Стоп за нови Трговски Центри у Скопје!
- Стоп за загадувањето на Скопје!
- Стоп за загадениот ваздух у Скопје!
- Стоп за Урбаната Мафија у Скопје!
- Стоп за градењето на Водно!
- Стоп за унишување на зеленилото у Скопје!
- Стоп за сечењето дрва у Скопје!
- Стоп за Панорамското тркало на Вардар!
- Стоп за гласната музика од кафичите у Скопје!

И има уше многу Стоп, а само едно Старт. Е па СТАРТ!


недеља, 15. октобар 2017.

Скопските Ќенефи

Едно пешес години старо четиво шо го пуштам од време на време, еве и денес, пригодно е, пошо се гласа локално, а со глобални импликации, и мора да се знае кој е против градот и граџаните, па и против глобусот, пошо да им даеш на тие, и земјата ќе ја исфрлат од орбитата и ќе ја пратат дирек у космички ќенеф.


Памтам, коа бев мал, многу бев смотан. Катастрофа! Никад не ќаруев на џамлии, ама никад. Коа се играше фудбал на мали голчиња, не ме пуштаа ни статива да бидам. Челик коа играа, ја морав од балкон да глеам, не доаѓаше у обзир да ме земат барем стапот да го гланцам. Ме праќаа увек по цигари, и никад не ми даваа да има кусур за мастики да си купам. Ќе си напраев лепче со шеќер и вода, ќе излезев пред зграда, обавезно со сопнуев и ми паѓаше лепчето. И тоа од страната на шеќерот. Неверојатно нешо!

Еднаш знам на мајка ми и побарав пари за автобус да идам у старо маало, таму ми беа другарите, ваму у чаир никого не познавав. Не ми дае, стипса жена беше мајка ми, и ја од инат, пешки, до технолошки факултет, таму беше старо маало. Си викам, татко ми со кола возеше коа идевме у влае кај чичко ми преку топаана, тоа тенеќе маало, и ја ќе тргнам пешки од тука, ќе стигнам, со кола за пет минути се оди.

Коа заакав, идам, идам, и се најдов пред еден војник шо си праеше муабет со еден овчар. Војникот пушка преку рамо, ме глеа, се смее, мали где чеш, ми вика, ја му викам у старо маало бе. - Па где одавде, ово је касарна? Ја тоа да скратам пут, сум се заакал, знам рипнав некои жици, си викам да не кружам и сум се нашол у маршал тито касарна, кај аквадукт. Тој овчарот ми вика мали ај сеа од тука ќе фатиш, па ќе излезеш на пут, и после лево и цепај. Излегов кај Визбегово, тогаш уше немаше дуќани за мебел, сервиси и други такви некои бизниси, пусто беше, и после преку Момин поток до технолошки факултет.

После потпораснав, даска, највисок у оделение. Ама и даље си бев смотан. Земав еднаш со фигаро да си ја скастрам косата, и ми се напраи мала дупка. Да израмнам, и дупката се прошири. Уше малку да израмнам, и останав без коса на горниот дел од тимбата. После нормално морав да идам на бербер лустер да се шишам. И коа се редевме оцабајле пред час у школо, ја највисок од сите, тоа ќелјавицата блешти, а бе да се самоубиеш.

Добра работа коа си смотан е шо мора да учиш како да го намалиш влијанието на смотаноста, да можеш да функционираш меѓу луѓе. Така снимаш работи, ги складираш, да ти бидат на дофат. Најмногу складираш ситуации за да ги препознаеш коа ќе се појават пак и да не го кркаш. На пример, више коа бев у средно школо, почнав да искачам, у град, шо викавме да идам. Пешки, преку јаја паша, низ чаршија, камени мост, тогаш уше личеше на нешо, и у центар. У кино утро, коа бегав од часови. А прецедник на клас сум бил, јеботе, и кидав, ме немаше у школо.

Сродна слика

Нејсе. Ќе доев у град, и пошо смотан, ќе се забораев у шетњата, не ми се враќаше дома. ОК е човек да шета, ама ако шета подолго време, зорт го фаќа. Посебно ако е смотан. Смотан и мочко се браќа близнаци. И така, еднаш два пути по гаражи се криев, ама па не иде, се сецкаш на секој звук, ќе ти излезе некој со шипка ќе те скрши од маање, такви беа луѓето. Такви се и сеа, дури и полоши, али тоа е друга прича. И за да иам слобода коа искачам у град, почнав да учам кај све има кенефи. Сите сум ги знаел, до еден, по хотели, на меѓуградска, на железничка, оние под земја, кој зима пет банки, кој две, кај ќе те пуштат без пари, кај има хартија, кај треба да одиш со палома. А бе можев тура да организирам за странци по јавни вециња у Скопје, да ги запознаам со богатата субкултура испишана по плочки и внатрешни врати на кабините за кењање. Тоа понуди имаше вакви онакви, описи на органи, совети за кај кој да се носи.

Оно не е чудо шо у тоа време кењаа луѓе по јавни тоалети, него чудно ми беше шо носеа пенкала со себе. Јака фора демек ај денес ќе идам да пишуем поезија по јавни тоалети, да си зеам пенкалото, многу добри идеи иам. А бе неверојатно нешо, коа почнав со женски да искачам, онака, као пратња, жените никад не ме сакале нешо посебно, али увек сум имал со некоја другарка у диско да идам петок навечер, тогаш нели у диско само парови пуштаа и сами женски, никако сами мушки, не дај боже, значи, коа почнаа да ме дружат, се импресионираа од тоа шо знаев у секој момент, у било која точка у центар каде можам да се олеснам. Абе суперстар, шо да ти кажам.

И сеа си мислам. Пораснав, остарев дури, си останав смотан и даље. Не дека нешо важно сум научил за животот, нешо онака, мудрост некоја шо ќе се запише у збирка на мудрости, или ќе се раскажуе по слави и погреби. Не! Едноставно, помина време, го глеам животот си тече, баш му е гајле шо сабајле ко на курбла сум, едно пола саат ми треба да почне крвта да струи низ жили, баш му е гајле шо не престанав да мочам, баш му е галје шо ми паднаа зубите, едвај собрав пари за мост да ставам, да можам барем попара да јадам. А зуби сум имал ехехеееј, ко некој волк!

Еднаш коа се враќав автостоп од минхен ме качија некои хевиметалци у комбе, опасно изгледаа, си викам овие нешо ќе праат со мене. Оно у ствари викенд, тие све фини момци преку недела, и ќе дојде петок, облакаат тоа опремата за утисак, и пичат со комбето. И на задно седиште, у ќош, гајба пиво имаше, ми понудија пиво, го зиам ја, си викам овие ако нешо некоја идеа имаат, да им покажам ја дека од карпа сум праен, и со зуби го отворив шишето пиво. И онака мушки, као да сум избегал од некој филм со Чарлс Бронсон или Клинт Иствуд, ја исплукав тапата на другиот крај на комбето као некој проектил. После, коа го испив пивото ми вика земи си слободно уше едно, и си земав уше едно, и уше едно, и така до Грац, кај шо ме остаија, камен се напраив, повраќав таму пред некоја црква сабајле у три саат. ЕЕј ама забегав сеа, дај да се вратам на темата.

Значи си викам пораснав, јеботе, се смени све, градот ко да не е мој, напраија едно чудо работи, све само да го сокријат моето Скопје, ама не напраија јавни тоалети. Ја сите ги знам, пошо више професионалец сум станал, иам некој инстинкт за наоѓање кенефи, кај и да идам, ама сеа тука не смеам да кажам, ќе почнат многу луѓе да идат коа ќе ги фати, и нема после ни мене да ме пуштаат. У секој случај. Не напраија. Прво не ми беше јасно зашо, па град мора да има јавни тоалети, луѓе не се активираат коа ќе им се присака, него коа ќе им дојде. После ми текна. Градот ми го сокрија луѓе шо никад немале потреба коа ќе ги стегне да бараат тоалет, туку по грмушки у природа, по ридови и ниви се олеснуеле. Шо ќе праиш. Ениуеј, шо викаат енглезите, пораснав, и си останав смотан. Слаба утеха ми е што не сум само ја смотан, туку еден куп други фаци шо мочале по јавни вециња у младоста.

Пишуе Лазар Попов 

уторак, 10. октобар 2017.

Стоп за нови градби у Скопје

Сликата е преземена од DW
Осим Богдановиќ Центар не слушнав друг кандидат за Градоначалник да каже јасно и гласно дека ќе воведе мораторуим за нови градби у Скопје. Додуше некои онака со пола уста најавуваат дека за секој изграден стан инвеститорот ќе треба да засади два, три или пет дрвца што можда му доаѓа исто као да кажал дека ќе има мораториум за градби. Пошто денес у Скопје е немогуче да изградиш зграда а испред таа зграда да посадиш макар и едно дрво за секој стан а камоли поише. Едноставно нема место за такво нешто. 

Али предпостављам дека тоа не е доволно. Абе Скопјани сакаат јасно и гласно да чујат дека више у Скопје нема да се гради и тачка. Неќеме сеа да рачунаме дали е могуче или не да се садат толку и толку дрва пред потенцијалната зграда. Кажете стоп за нови градби у Скопје па да почнеме да размишљаме за кого ќе гласаме.

Богдановиќ тоа експлицитно го најави и зато ќе си тепа у прв круг. А вие другите видете шо ќе правите, остана уше малце до избори. Изустете го тоа шо сакаат Скопјани да го чујат поготово оние неопределените. Од Коце и Коцевски на пример такво нешо не може да се бара од разбирливи причини, али од нивните противкандидати може.

петак, 15. септембар 2017.

Гумени Куршуми


Читам деноиве дека МВР ги исфрла од употреба Гумените Куршуми шо ги ги изгласа прошлиот парламент у март 2015 година. Мада ја стварно не знам што паничевме толку кога го носеа законот за нивна употреба кога тие и така никад немаше да бидат употребени пошто никад и не штрајкуваме, нели. Али пак од друга страна баш па ради тоа што нема да бидат употребени тоа беше уште едно непотребно трошење на буџетски пари за набавка на тие куршуми. Да купуваш нешто што нема да се употребљава е лош деловен потез и то у време на криза, боље ќе беше парите да се искористеа за нешто друго.

Тоа ти доаѓа исто како да купиш Телевизор а нема да го користиш. За шо си го купил, за украс ли? Ако можеш да си дозволиш - купи па нека е и за украс, али ако не можеш тоа ќе биде непотребно оптеретување за домашниот буџелар кој ионака е у дефицит. А и за нашиот државен буџелар не може баш да се рече дека е нешто поарен. (Зависи за кого)

Кај нас и онака има доста реквизити за разбијање на Демонстрации, а една од тие реквизити е - Заушката. И не кошта ништо. Ја поседува секој Чувар на Јавниот Ред и Мир. И плус не е опасна по живот. Искачаме на Демонстрации, ни врзуваат неколку Заушки и си идеме дома. Додуше ќе не чеша Тиквата некое време, али то е све. Ќе помине брзо.

Потоа Клоцата у Гз, проверено средство за бркање демонстранти. Безопасна по човековото здравје. Сеа Газот не би се сложил баш со оваа констатација, али нема везе. Битно е тоа дека раните здобиени од овој реквизит за разбивање демонстрации исто така зараснуваат брзо. Следниот ден као да не било ништо, максимум два. Сеа ако некој џандар те трефне со цокула директно у чмар раната ќе зараснува малце поише од ден-два, али нишо страшно и тоа поминува. Понекад се дешава на Газот да остане отисок од Чизма извесен период али нема гајле, време лечи све.

И конечно Пендрек по Леџа, најнеомиленото нешто кај Демонстрантите. Ако те поткачат со овој реквизит нема да се осеќаш баш лагодно. Има да тераш у пиздуматерину и демонстрации и загарантирано право за истите и демократија и све. Башка малце и потпечуе, поготово ако го попиеш летен период. Затоа демонстрантите преферираат демонстрациите да се одржуваат зиме бидејќи Пендрекот у Леџа лакше се поднесуе јер јакна, капут, џемпер, шињел... Раните здобиени од овој реквизит зараснуваат за пе-шес дена. А ако се мачкаш почесто со Кисело Млеко можда и брже.


Некој сеа ќе рече - шо се буните па нели сакаме у Европа, тамо има такви работи. Абе можда тамо има, али како све прво преземаме од Европа она што не чини. А да ги преземевме платите од тамо прво. Еве мене платата ако ми биде 1500 Евра, давам Часна Титова Пионерска реч дека ја прв ќе донирам од таа плата за тие Гумени Куршуми. Ич нема да се мислам. Само Државата да не се троши. Али со толкави плати кој е луд па да демонстрира. Ние не демонстрираме со 200 Евра, а камоли со 1500.

Башка у Европа на таквите демонстрации искачаат по иљадници и иљадници народ и можда стварно понекад се дешава истите да бидат насилни, па овие Гумениве се стварно потребни, ебемлига. Али кај нас купување на такви Гумени заебанции се коси со здрав разум.

А кај нас на Демонстрации искочат двајца без тројца, по некој залутан, некои што ги излажале дека ќе се дели нешто гага како Маички, Капчиња и слични глупости, а некои пак што се збуниле пошто мислеле дека е Контра - Протест.

Потоа редовните неизлечиви сеирџии, пензионери што мислеле дека е у тек некаква Културна Манифестација, али ко ќе сфатат дека место Играорци тука може да игра само Ќутекот одма напуштаат терен и фаќаат фитиљ.

И у најмал број оние што стварно веруваат у она за што Демонстрираат. Помирни демонстрации здравје. Секоја Држава би посакала вакви Демонстранти за пример.

И за крај - ако сме издржале 25 Години без Гумени Куршуми ќе издржиме и понатака без нив и слични глупости. Ниту требале ниту ќе притребаат. Нека се штеди малце. Кога треба да се помогне за нешто пари нема, а кога треба да се фрлат за глупости е тогаш одма се наоѓаат. Да се држиме до стандарните методи за разбијање демонстрации, најекономични се башка и најбезбедни.

понедељак, 11. септембар 2017.

Кутињо vs Ќутињо

                                                     
                                                        (Кликни за поголема слика)

четвртак, 10. август 2017.

Е златни времиња беа некад, 
ко ќе купиш нешто се забораваш од носење.

                                                                       (Кликни за поголема слика)

среда, 09. август 2017.

ЧИК Папуча ака Влечки-Лајнарки

На моја огромна чест и задоволство, ја добив можноста да ја отворам оваа прекрасна тема во која ќе се обидам да Ви ја доловам магичноста и модната важност на едните и единствени обувки кои се заштитен знак на Куманово, влечките-лајнарки, кои непоколебливо го газат времето.

Лајнарките се всушност ко историско минато за кое не се знае многу, но сепак оставаат посебен белег.
Не се знае ниту нивниот генијален дизајнер, ниту годината кога прв пат се појавиле. Единствено е познат нивниот производител ЧИК ака Чевларска Индустрија Куманово, но јасно е дека за многу кратко време истите завладеале со модниот свет, и до ден денес се синоним за добар вкус и моден сенс.

Нивните броеви обично се движат од 40 па нагоре. Тоа е така бидејќи дизајнерот првенствено мислел на комоцијата на купувачите, па потоа и на дизајнот, и секако, бојата.
Дизајнот е нешто посебно. Нешто на кое и познатите дизајнери ко МекКвин останале со подзинати усти.
Којзнае, може овој генијален изум е и причината за самоубиството на МекКвин.

Како и да е, влечките се направени од најквалитетната гума, измешана со најквалитетна пластика, поради цврстина. Гумата е рапава на допир, но има мека душа. Таа перфектно го симболизира Македонецот и неговата природа - јак ко лав, а однатре ко мушичка. 
Влечките имаат по 2 дупки од страните, бидејќи влечка ко влечка не е доволна за да се проветрее ногата, па мора и од страните. Голем плус е што малото прсте може да ви излезе од едно од тие дупчиња, и така добивате уникатност и шмек на маалски badass.

Ѓонот на овие влечки е поцврст и од самиот бетон. Всушност, ѓонот го јаде бетонот, согласно со фактот дека ѓонот е составен од шупливи коцкички во кои навлегуваат каменчиња кои подоцна служат за така нареченото стружење бетон за време кога сите одмараат од работаЕдноставно, лајнарките се ко весник кој ве известува дека ви иде гостин, бидејќи нивниот звук е толку јак, што ќе го слушнете од голема далечина.

Погодни се за сите пригоди. Од најсвечени свадби и деловни состаноци, до орање нива и чистење нужник. Истото важи и за сите годишни времиња, од проветрување во летните горештини, до парно-греење во зима, секако, во комбинација со дебела тегет чорапа на која сѐ иде. А богами и иде, ако земеме предвид дека бојата на овие медењаци е ни помалку ни повеќе туку каки кафеава, со варијации од лесен, воденикав пролив, до тежок, тридневен запек.

За да не очајуваат помалите генерации, врвниот дизајнер се погрижил и ним да им обезбеди лајнарчиња во согласност со возраста, но не помалку корисни! Од одење на гости до играње маалски фудбал.
Затоа тие се наречени и спортски лајнарки, папучки за кои се шпекулира дека биле предложени да се користат за време на тренинг низ светските фудбалски клубови, но биле одбиени поради супериорноста која играчите ја добивале штом ќе ја облечеле лајнарката на нога.

Како за крај, ќе ве оставам да плакнете очи на овие легендарно-маестрални обувки.
A moment of silence, please.



Благодарам што оддвоивте време да се запознаете со едно врвно обележје на мојот роден град.
Дали поседувате вакви и ако да, со што ги комбинирате?
Слободно искажете го вашето воодушевување од истите.



Текстот е преземен од  Лајфстајл форум ЦрноБело
   Постиран од извесна Electra.

недеља, 16. јул 2017.

Проверен човек (Земјоделски субвенции)

- Зато што толку многу се секираме за земјоделците и за нивните субвенции зато ќе јадеме најсрање земјоделски производи у свет. Оваа нервозна мисла увек ми доаѓа у афект после купена лубеница, диња или праска свеедно.


Овa лето ситуацијата е мислам најкатострофална. Купи лубеница зелена, купи лубеница презреана. Со дињите иста ситуација. Без вкус, без мирис, без ништо. Поише фрлам него што јадам. Само досеа имам фрлено над 10 лубеници и дињи. Ако продужам вака ќе барам и ја субвенции за секоја фрлена лубеница или диња. Или ќе блокирам некоја улица и демонстративно ќе ги фрлам лубениците у знак на револт. Баш како што прават они ко ќе бараат пари за субвенции.

Па на тоа ако додадам дека имам заџиткарено и по некоја праска, субвенцијата ми е преко потребна. Оние увозните производи што веќе традиционално ги заџиткаруем низ прозор како што се помаранџи и лимуни не ги рачунам. Тие се странско срање и ептен ми е јасно дека  ѓубрето од цел свет се носи кај нас у Македонија и тука сме немоќни. Место да го фрлаат го носат тука. И ние им доаѓаме нешто као кец на десетка.

Хефеее, што да правам со ова бананиве, го прашува газдата некој работник у некоја Јужно Америчка компанија за узгајање и извоз на банани. Не чинат, да ги фрлиме? - Ти си локо, ооо ихо де пута, му вика газдата. Пакувај ги и правац Македонија, тие мајмуни све јадат, компрендес амиго. - Си Хефе. Највероватно вака се одвија муабетот кога треба нешто да се извезува кај нас. Се сеќавате ли пред некоја година кога изби аферата со бананите увезени од не знам каде беше. Дали све се уништија или нешто заврши и у продажба, кујзнае. Мада ја долго после тоа начекував од истите банани по маркетите. Али то е више друг муабет. Додуше не може и ефтино и квалитетно да биде.

Него мене ми е криво што нашиве домашни производи се катастрофа тоест срање. Налет више и лубеници и све кога секое купување е со страв. Проблемите у земјоделството не се решаваат само со тоа  дали ќе се исплатат субвенциите или не. Фукни ги парите и завршена работа. Не бе брат, субвенции нека има ама нека има и квалетени производи.

Доста се потресуваме за субвенциите. Дај малце нека се врши и некаква контрола и за тоа какви земјоделски производи конзумираме. Со каква вода се полеваат на пример тие земјоделски производи? Од кај знаеме ние дали тоа што го купуваме не е наводнувано со фекалии од некаква загадена река. И тој производ директно иде на пазар и после на наша трпеза.

Башка потребна е поголема контрола и по пазарите. Треба да видиме кој све продава земјоделски производи и од каде. Се палиме кога некој пазарџија ќе ни рече дека розевиот домат е домашен, а на прашањето од каде е добиваме одговор дека е од од чистите недопрени делови на природата тоест негде од Пичкоец. Нормално му веруваме на жими мајка и купуваме. Со тек на време пазарџијата добива титула „Проверен човек“.

Значи да резимираме, ко ќе дојде ден да купуваме лубеници или било што друго без страв, кога лубеницата ќе се погоди од прва, втора или трета, тогаш ќе можеме да кажеме дека субвенциите се заслужни и сите ќе се солидализираме со земјоделците. Ја користам оваа прилика да пофалам еден пазарџија кој мислам дека лубениците што ги продава се од Скопска Ц. Гора. Е кај него секоја лубеница шо сум ја купил се погодила, а башка користи чиста вода за полевање. Ова на жими мајка али барем лубениците му се топ. Е тоа се вика „Проверен човек“.

среда, 12. јул 2017.

Хипокритова заклетва

Читам по интернетов за тој гинекологот што лажел пациентка дека е бремена а која уствари не била бремена. 9 месеци и праел филм, ја сликал со ехо апарат, кажувал прикаски за полот на детето па дури и договарал термини за пораѓање и слично. Исто така некаде прочитав дека тој тоа го правел за нејзино добро за да ги подобри нејзините репродуктивни способности. Демек ако жената мислела дека е трудна стварно ќе останела у друго стање. Ова не е првпат да слушнам дека пациенти имале проблеми со своите гинеколози. Имало и бетер од ова.

А дека докторите лажат - лажат. Абе не да лажат него сушат. Да може Хипократ да ги види од негде има 80 посто од докториве на клоци да ги избрка од работа. И за таа пригода Шпицурајки ќе облечеше. Нашиве доктори како да полагале Хипокритова заклетва а не Хипократова. Па зато станале Хипокрити.

Знам за случки како доктори ваделе од памет пациенти и им давале погрешни дијагнози само зато да ги пратат у некоја аптека каде што демек само тамо ја имале таа некаква маст која коштала 700-800 денара и јаче. Додека се свестат летнале парите. А замислете, само усно го кажувале тоа, а у официјалниот документ стоела правата дијагноза за која нормално и немало потреба од таква скапа маст. Си ибале мајката. Какви лажови работат по болнициве то е чудо едно.

Не би било лоше на прегледи да се иде со укључен телефон. Нека снима додека трае прегледот. Што побрзо се раскринкаат ваквите доктори то побрзо ќе имаме боље здравство. Не може да се заработува на туѓа мака. Ах да може Хипократ да ги види од негде.

Здравството ни е катастрофа, да не се лажеме. Како државното така и приватното. Се помалце и помалце асални доктори имаме по болнициве. И у државните и у приватните. Све што вреди фати фитиљ од државава. Зато и со право се надеваме дека новиот министер за здравство Таравари под хитно ќе почне да го оправа здравството кое више одамна се наоѓа у кома.